dinsdag 27 november 2012

boekentas-frustraties


Zo'n 2 weken geleden kwam M. van school thuis met dit prachtexemplaar van een boekentas (ahum)

Rits gebroken, zijnaad gescheurd, voering los, paspel los, .... zogoed als total loss zeg maar.

Maar geen nood, we stikten eens gauw een nieuwe boekentas. Eentje van toile cirée herinnert u het nog. Moeder tevreden, kindje blij en hij vertrok terug naar school. En dat ging goed ... tot hij gisteren thuiskwam met dit bijouke:

De bodem volledig gescheurd en nog geeneens op de naad!

Ik vraag me toch af wat ze op school zoal met de boekentassen doen. Twee kapotte boekentassen op 2 weken tijd!
Ik heb er in ieder geval eventjes geen zin meer in om weer een nieuwe boekentas te maken en vanmorgen mocht hij met zijn zwemzak naar school. U weet wel, zo'n gratis prul dat waarschijnlijk nog een eeuwigheid zal meegaan.


woensdag 21 november 2012

opa Mattias

"Als ik me wil verkleden komen opa's leuke das
en zijn mooie schoenen me wel zeer goed van pas.
Zo kijk in de spiegel en wat zie ik daar?
Met zijn hoed en bril, ben ik opa helemaal!"


Onze opa Mattias!

Vorige week leerde hij alles over oma's en opa's.


En de echte oma mocht ook naar de klas komen voor een dansje en een cadeautje!




donderdag 15 november 2012

lapswap

Vorige maand deed ik 4 lapjes stof op de post,

toen deed Kris van lapperdeswap. 

en gisteren kreeg ik 4 nieuwe stofjes in de bus!


met de klok mee:

egeltjes van Hout&Draad 

uiltjes van Prutselz

retro bloemen van Sjaantje logt

en nog meer uiltjes en bijpassende knoopjes van Dreamstuff

Dank u dames voor deze mooie lapjes, ik ga er zeker iets moois mee maken. De ideeën borrelen al door mijn hoofd. 
En vooral dank u Kris om dit allemaal te organiseren!

(Ben nu wel erg benieuwd waar mijn lapjes terecht zijn gekomen. Eén is al gevonden, nog 3 te gaan)









dinsdag 13 november 2012

Toile Cirée

Toile cirée. Tot vorige week kwam dat enkel uit de kast om de verfuitspattingen van de jongens op te vangen. Ver weg van mijn naaimachine dus.Maar daar bracht de thema-avond van Schoten Stikt verandering in.

Toile cirée dus. Dat vroeg toch om een beetje voorbereiding.

Stap 1: stoere toile cirée vinden.
Ik had geluk. In de plaatselijke turkse gordijnen-interieur-decoratie-winkel (of zoiets) stond er ergens in een hoekje, tussen de druiven- en rozenprints nog een rol met wilde beesten. Ik was blij dat ik ze gevonden had en de verkoper was blij dat er eindelijk iemand die beesten wou adopteren en gaf me de hele lap mee voor een habbekrats. 

Stap 2: wat maken we daar dan mee?
Heel het weide web werd doorzocht naar mogelijke patronen om tenslotte te beslissen om toch maar mijn eigen ding te doen. Een keukenschortje voor alle 3 de jongens en een boekentasje voor de jongste.

Stap 3: knippen maar. De avond van Schoten Stikt vulde ik met het uitpuzzelen van welk patroonstuk waar te leggen en het uitknippen ervan.

Stap 4: In het oorspronkelijke plan, zou stap 4 het moment geweest zijn waarop al die netjes uitgeknipte lapjes op de stapel "to-do" gelegd werden met het goede voornemen er een van de volgende dagen aan verder te werken. Wat dan uiteindelijk zou uitdraaien in één van de volgende weken. De jongste gaat immers ten vroegste in januari naar de kleuterschool (misschien of misschien ook niet).

Maar dat was buiten Mattias gerekend die de volgende dag van school thuiskwam met een boekentas die geen boekentas meer was. Rits kapot, naden gescheurd,... Het is me nog steeds een raadsel wat ze met die boekentas hebben uitgespookt maar reanimatie was geen optie meer. Tijd dus voor...

Stap 4-bis: Naaien maar!
En wat ging dat snel! Verbazingwekkend snel! In geen tijd stond het rugzakje in elkaar.

IMG_6334IMG_6331

Netjes op tijd voor de volgende schooldag.

(die schortjes liggen natuurlijk wel nog op die stapel en voor Wannes moeten we nu wel nog een andere boekentas maken.)




maandag 5 november 2012

de truc met de onuitwasbare vlek

Dat verhuizen weet u, dat is niet de eerste keer dat we daar aan meedoen. Zo'n 10 jaar geleden deden we dat al een keer. Verhuizen, verbouwen en de hele reutemeteut die daar bijhoort.
Want met verbouwen weet je wel wanneer je er aan begint, maar het einde dat lijkt soms wel een beetje zoek. Het duurde dan ook wel enkele jaren vooraleer alles klaar was. 
Om ondertussen de werf woonkamer wat op te vrolijken maakte ik toen ook al eens een paar kussenslopen. Gewoon, 2 vierkante lappen stof met een blinde rits ertussen.
Maar al gauw werd een van mijn kussens het slachtoffer van een werfongeval en belandde ergens achteraan in de kast met een onuitwasbare vlek. (siliconen of zoiets, denk ik)

kussen-voor
de onuitwasbare vlek

Toen was plots alles af en ploften we in onze zetel neer (in een hele berg zachte kussens) en dachten we: "hé, nu we klaar zijn met verbouwen, waarom zouden we dan niet eens gaan bouwen?".

In die zetel, daar zitten we voor de moment weer niet meer zoveel want de verhuisdozen raken meer en meer gevuld en de kasten steeds een beetje leger. Tijdens het inpakken van die dozen vond ik plots het kussen met de onuitwasbare vlek terug. 

Tien jaar geleden maakte ik dan wel al kussenslopen, maar van flockfolie en pinterest was er toen nog geen sprake. 

vlek? welke vlek?

Nu gelukkig wel!

zaterdag 3 november 2012

voor oma

Een rokje voor de allerbeste oma:

voor-oma

en voor zo'n oma is alleen het beste goed genoeg dus kwam het patroon uit het beste rokjes-boek.